Ârif Olan Seyreder
Hak şerleri hayreyler
Zannetme ki gayreyler
Ârif onu seyreyler
Mevlâ görelim neyler
Neylerse güzel eyler
Erzurumlu İbrahim Hakkı söyler, ne söylerse güzel söyler, diyesim geldi sevgili can.
Bu beş dizenin hakkını vermek istedim.
Aslında ancak anlayarak verebilirim bu hakkı.
Hak şerleri hayreyler ve Ârif kişi de bu sırada sadece seyreyler.
Orada öylece bekler.
Şikâyet etmeden.
Sükûnetle.
Dünyada debelenmeyi bırakmıştır.
Hasmına da hısmına da aynı gözle bakmayı öğrenmiştir.
Tam ortadadır böyle.
Çok ortada.
Ne kibir ne utanç...
Ne kaçma ne kovalamaca.
İkisine de yer kalmamıştır yaşamında.
Aldığı nefesin anlamını ruhuna sormuş ve cevabını alıp kabul etmiştir.
Yer ile gök arasındaki görevinin farkındadır.
Tarife gerek olmayan Ârif´tir işte sözün kısası.
Sözün uzununa gerek kalmamıştır.
Herkeste kendinden bir parça bulur.
Ona bakanlar kendilerini görürler.
Ne görmek isterlerse onu görürler.
Kendileri her ne iseler onu görürler.
Sevda ile kin, ay ile güneş, usta ile çırak, kurt ile kuzu onun kalbinde ayrımcılıktan azade olurlar.
Ne yukarıdadır ne aşağıda.
Ne varlıktadır ne yoklukta
Ne yârdadır ne serde.
Ne geceden ürker ne sabahı bekler.
Sadece yoldadır, şükrandadır.
Ortadadır, çok ortada.
Ve aramızdadır.
Ateşlere su, hastalara şifa, savaşlara barış, dertlilere deva olur.
Ruhuna görevini sormuştur ve aldığı cevaba teslim olmuştur ya, ömür sermayesi o cevabın gereğini yapmakla geçer.
Etraftaki insan, dağ, taş, kuş, balık da günah ve sevaplarıyla yâr ve yardımcısı olurlar onun.
O, öyle görür.
Çünkü öyledir.
Ben bilmem “Sen” bilirsin der.
O bilir.
O sever.
Gerçek sever.
Neylerse güzel eyler.
