Cicero Bile Bu Trafikte Korna Çalar mıydı? Hayatı Tiye Alma Sanatı
Dostlar, hayat akıp gidiyor, bu akışta, malumunuzca bir şekilde ayakta kalmaya çalışıyoruz. Ama bilmiyorum hayatı çokta ciddiye almasak mı diye düşünmüyorum değilim. Yanlış anlamayın, bir boş vermişlik anlayışında değil, bütün olumsuzluklarına rağmen az da gülümsemek lazım diye düşünüyorum. Bu vesile ile son yazdığım romanda ki Cicero’yu bu yazımın merkezine oturtmaya çalıştım. Her şeye rağmen siz yine de gülümseyin. İyi okumalar.
Sabahın köründe çalan alarmdan başlayıp akşamın alacasına kadar süren o bitmek bilmeyen koşuşturmacaya bakınca, insan bazen kendini biletini kendi kesip girdiği devasa bir sirk çadırının ortasında hissediyor. Çağımızın en bulaşıcı salgını ne grip ne de başka bir şey; düpedüz aşırı ciddiyet zehirlenmesi.
Etrafınıza şöyle bir bakın, ne demek istediğimi hemen anlayacaksınız. Kimi zaman bir poliklinik kapısında "Benim sıram üç dakika önceydi" diye dünyayı yıkan o sabırsız bakışlarda; kimi zaman market kasasında önündeki kişinin aldığı üç parça eşyayı sanki devlet sırrı inceler gibi süzen o çatık kaşlarda görüyorsunuz bu hali. Ya da trafikte ışık yeşile döndüğü salise kornaya basıp, sanırsınız arkasından atlı kovalıyormuş gibi gaza yüklenen o öfkeli sürücülerde… Sanki o üç saniyeyi kazansa gidip insanlık tarihini değiştirecek!
İnsanlar çekilmez oluyor bazen, orası kesin. Ama işin trajikomik yanı şu ki; etrafımızdaki bu asık suratlı ordusuna sinirlendikçe, biz de farkında olmadan onlardan birine dönüşüyoruz.
Oysa Ruz-i Elest’ten (Ruz-İ Elest benim 2011 de yazdığım ilk kitabımın adı, teldeki cambaz metaforu orada geçmekte…) beri süregelen bu kadim yolculukta, insanın en büyük mahareti teldeki cambaz misali dengede kalabilmektir. Gerçi bugünün cambazı telde yürürken bir yandan faturaları düşünüyor, bir yandan "Acaba mesajıma neden görüldü atıp cevap vermedi?" diye dertleniyor, bir yandan da arkasından korna çalanlara laf yetiştirmeye çalışıyor. Haliyle denge falan kalmıyor!
İşte tam bu hengamenin ortasında, ruhumuzu o boğucu ciddiyetten kurtaracak en zarif zihinsel savunma mekanizması devreye giriyor: Hayatı tiye almak.
Sakın bunu bir vurdumduymazlık sanmayın. Aksine, binlerce yıl öncesinden seslenen Cicero’nun o meşhur "kalbin özgürlüğü" düsturunun modern zamanlara uyarlanmış en keyifli halidir bu. Düşünün bir kere; Roma Senatosu’nda o ağır nutukları atan koca Cicero’yu getirip bugünün sabah trafiğine ya da bir apartman yöneticisi toplantısına koysak, muhtemelen o bile nutku bırakıp kendi kendine gülmeye başlardı. Çünkü ciddiyetle çözülemeyecek kadar absürt anlar vardır hayatta.
Hayat memat meselesi sandığımız nice kriz, aslında ömrümüzün geniş zaman diliminde bir virgül kadar bile yer kaplamıyor. Size anlamsızca köpüren birinin karşısında aynı sertlikle duvar örmek yerine, içten içe "Acaba şu an nabzı kaça çıktı?" diye tebessüm edebilmek bir teslimiyet değil, ruhun kendi iktidarını ilan etmesidir. Zira ciddiye aldığımız her şey bizi biraz daha esir alır; hafifçe tiye alabildiğimiz her şey ise üzerimizdeki hükmünü kaybeder.
Elbette hayatın içinde vicdanımızla ve aklımızla göğüs germemiz gereken hakiki acılar, ağır sorumluluklar vardır. Ama günlük koşturmacanın yarattığı o yapay fırtınalarda boğulmaya hiç gerek yok.
Velhasıl; dünya kendi ekseni etrafında büyük bir kibir ve ciddiyetle dönmeye devam etsin. (Kibirli dönmekte de haklı bence zira dünya dönerken 5 saniye kadar dursa dünyanın halinin nice olduğu bir animasyon izleyip dehşete kapılmıştım.) Siz omuzlarınızdaki o görünmez zırhları çıkarın, teldeki cambaz misali dengenizi bozmadan yürüyün ve hayat sizi köşeye sıkıştırmaya çalıştığında ona tatlı bir tebessümle göz kırpın. Ne de olsa bu handan kimse tapu alıp çıkmayacak; bari yoldayken biraz eğlenelim! Öyle değil mi? Sağlıcakla kalın.