Bir Hatıranın İki Şehri

Bu haftaki yazımıza, Konyaspor kurumsal iletişim ve sosyal medya ekibini kutlayarak başlamak istiyorum.

1985-86 sezonunda Altay’dan transfer ettiğimiz ve 19 golle gol kralı olan Mete Adanır, daha sonra Samsunspor’a transfer olmuştu. Henüz hayatının baharında, 1989 yılında 27 yaşındayken; Malatya deplasmanına giderken kamyon ile çarpışan Samsunspor otobüsünde hayatını kaybetti. Bu elim kazada Samsunspor teknik direktörü Nuri Asan, futbolcular Mete Adanır, Muzaffer Badalıoğlu ve Zoran Tomic ile otobüs şoförü Asım Özkan da yaşamını yitirmişti.

İki kulübün de efsanesi olan Mete Adanır ancak bu kadar güzel anılabilirdi. Hazırlanan maç önü videosu gerçekten kelimelerle anlatılamaz. Konyaspor’un, Samsun’da Beşiktaş’a karşı kazandığı Süper Kupa ile başlayan dostluk köprüsü, bu anlamlı içerikle adeta perçinlendi. Sezonun ilk yarısında Samsun galibiyetinin ardından taraftarların Samsunspor’u alkışlaması zaten önemli bir mesajdı. Ancak bu video ile birlikte yıkılmaz bir kardeşlik bağı kuruldu.

Konyaspor sosyal medya ekibi; maç sonrası paylaşımları, gündemi yakalama becerisi ve verdiği sosyal mesajlarla sadece kendi taraftarının değil, İstanbul kulüpleri taraftarlarının da saygısını kazanmış durumda. Tüm detaylarıyla bu videoyu izleyip de duygulanmayacak bir insan olduğunu düşünmüyorum. Bu kadar kısa sürede bu kadar anlamlı bir mesajı iki takım taraftarına da hissettirmek büyük bir başarı. Tüm ekibi yürekten tebrik ediyorum.

Maça gelecek olursak; Konyaspor için Samsun deplasmanının kolay geçmeyeceği belliydi. Kendi adıma, takımın hem başarılı bulduğum hem de eksik gördüğüm yönlerini paylaşmak isterim.

İlk 20 dakikalık bölümde Konyaspor; ön alan baskısı, atak şekillendirme ve pozisyona girme konusunda oldukça etkiliydi. Penaltıdan gelen golle birlikte skor avantajını da yakaladı. Ancak bu dakikalardan sonra ister Samsunspor oyuna ağırlığını koydu diyelim, ister Konyaspor rehavete girdi; ev sahibi ekip bariz şekilde oyunun kontrolünü ele aldı.

Aslında Konyaspor devre arasına önde girebilseydi, ikinci yarıda bambaşka bir oyun planı izleyebilirdik. Bugün kaçan ve atılamayan pozisyonlarda sanki topun bir iradesi varmış hissine kapılan tek kişi ben değilimdir. Atılan goller ve penaltı pozisyonları da oldukça ilginç ve sürpriz anlar barındırıyordu.

İkinci yarıda ön alan baskısını bu kez Samsunspor yaptı. Bu maçta beni en çok şaşırtan detay; Samsunspor’un özellikle sert ve derinlemesine paslarla Konyaspor’u zor durumda bırakmasıydı. Topu kazanma süresi de belirgin şekilde Samsunspor lehineydi. Samsunspor öne geçtikten sonra ise bu kez Konyaspor oyuna yüklenmeye başladı. Bu bölümde şans Konyaspor’dan yanaydı. Hatta Bardhi’nin dengesini kaybettiği pozisyon, izleyenlere saç baş yoldurdu.

Bu iki takımın diğer maçlarda da bu mücadeleyi ve emeği göstermesi, ülke futbolu adına en büyük temennilerimden biri. Güçlü Anadolu, güçlü lig demektir.

Samsun taraftarlarına da küçük bir sitemim var. Kendinizce haklı olduğunuz noktalar elbette vardır. Ancak siz, alt liglerde dahi tribünleri dolduran bir şehirken, ne oldu da artık maçlara ilgi azaldı? Bu sitemi daha önce de, Konferans Ligi’nde oynadığınız en önemli Avrupa maçlarından biri sonrası dile getirmiştim. Futbol taraftarla güzel. Bir tane Samsunspor var; o tribünleri yeniden doldurmanız ümidiyle…

Bir Hatıranın İki Şehri

Bugünkü karşılaşmada dikkat çeken bir diğer unsur da teknik direktörlerin adeta 8x8’lik bir satranç tahtasında hamle yapar gibi oyunu yönetmeleriydi. Sahada futbolcular, kenarda teknik adamlar büyük bir mücadele ortaya koydu.

Konya öne geçti, Samsun dengeledi. Samsun öne geçti, Konyaspor cevap verdi. Hakem bir an maçın önüne geçmeye yeltendi, ancak Bahadır buna izin vermedi. O son an, iki takımın da mücadelesine gölge düşürebilirdi. Penaltı ve kırmızı kart… Böyle bir maçın ardından hakem konuşulmaz; çünkü bir taraf kazansa, diğerinin emeğine yazık olacaktı.

Sonuçta kazanan; sahada, tribünde ve sosyal medyada dostluk oldu. Bu dostluğun ilelebet sürmesi dileğiyle… Bu maçta üç puandan daha fazlası paylaşıldı: saygı ve hatıra. Konya & Samsun.

Maçın sözü: İki şehir bir efsane! Acı hâlâ yüreğimizde.