İYİ İNSANLAR KAYBETMEZ, KAYBEDİLİR!

Sınır koymadan yapılan iyilik. Ne demek istediğimi anlatayım isterseniz:

Hiç fark ettiniz mi bazı insanlar sizin yaptığınız iyiliklere teşekkür etmiyor. Bir süre sonra onları bir hak olarak görüyorlar. Bir düşünün bir insana ne kadar çok iyilik verirseniz, o insanın gözünde değeriniz mi artıyor yoksa o insanın sizden beklentisi mi artıyor?

Gelin size birinin kendi ağzından bir anlatısına yer vereyim:

 ‘’Ben, her gün bir arkadaşımı iyilik olsun diye işine bırakıyorum. Bunu da mütemadiyen sırf ona iyilik olsun diye yapıyorum ve beş dakika, on dakika benimde işime geç gideceğim ve mesaiye gideceğim zamanı etkileyeceğini düşünmeme rağmen… Onu genelde evinin önünde beklediğim çok zamanlar oluyor. Trafiğin çok yoğun olduğu zamanlarda, çoğu kez de yolumu uzattığıma şahit olmuşumdur. Ondan bir kuruş benzin parası dahi almadım. Hepsini arkadaşlık için yaptım. Bir gün, ertesi gün için arkadaşıma seni işe giderken alamayacağımı, zira hastaneye eşimi götüreceğimi söylemek için bir önceki akşamdan kendisine telefon açtım. Beklediğim cümle çok basitti, kardeşim geçmiş olsun yapabileceğim bir şey var mı? Demesini beklerdim. Ama gelen cevap beni şoke etti: Trafik çok yoğun oluyor, dolmuşlar, taksiler sigara kokuyor, kalabalıklara itiş kalkış olan toplu taşımalara takıntım var niye önceden ayarlamadın ki? Arkadaş bununla kalsa iyi fakat ertesi sabah WhatsApp durumunda şunu görüyorum. (-Zor zamanlarında kimin yardım edip etmediğini anlarsın! - Arkadan bir durum paylaşımı daha -Karakterli insanların dokuz özelliği-, bir tane daha -İnsanlar kaybetmez kaybedilir.-)   ekrana dehşet içinde baka kalıyorum. İki yüzden fazla işe gidiş kolaylığı, iki yüzden fazla arabama alma ve sigara kokusu takıntısı için ona arabamda sağladığım kolaylık. Ama bir gün sağlıkla ilgili bir işim çıktı diye bir anda beni silmesi ve yaptıklarımı görmezden gelmesi.

Daha sonra ki gün yine alacağımı sandı ama ben camı bile açmadan yanından geçip gittim. Ve şunu anladım ‘’İyi insanlar kaybetmez, kaybedilir.’’

Sizin de başınıza elbette böyle şeyler gelmiş veya yakınınızdan elbette duymuşunuzdur. Psikolojide bir kavram vardır. Alışma... İnsan yapılan iyilikleri bir müddet sonra normal kabul ediyor. Yani ilk başta minnet duyduğu şey zamanla beklentiye dönüşüyor. Bu beklenti bir anda karşılanmadığında, insan oğlu bir anda sizi silebiliyor bununla da kalmıyor siz bir suçlanan kişi haline geliyorsunuz.

İşte bu yüzden sizin sınır koymadığınız iyilikler karşı tarafın gözünde bir zorunluluk haline dönüşüyor ve suçlanan kişi haline geliyorsunuz. Onun için başlarken sınırlarınızı koruyun, bu ne demektir bu bir bencillik değildir. Aslında sınır koymak iyiliğin sürdürüle bilinir halidir. Bu aşamadan sonra kendinize şu soruyu sorun: ben gerçekten iyilik mi yapıyorum yoksa birilerinin kendince alışkanlık dediği şeyin karşılığı mı oluyorum?

Cevabı hadi siz verin! Unutmayın iyi insanlar kaybetmez, kaybedilir. Esen kalın. Tufan Soydabaş

(Esin kaynağı: Ziya Şakir Yılmaz’ın anlatıları)