KALİTELİ İNSANIN ONURLU YANLIZLIĞI
Günün koşturmacası ve kalabalıklar arasında sıklıkla karşılaştığımız, ancak üzerinde pek düşünmediğimiz bir gerçek var: Neden bazı insanlar hayatı daha az kişiyle, hatta çoğu zaman yalnız yaşamayı tercih eder?
Toplumda genel bir yanılgı vardır; yalnızlık çoğu zaman bir "eksiklik" ya da "sosyal uyumsuzluk" olarak görülür. Oysa dönüp etrafımıza dikkatlice baktığımızda, yalnızlığı bir tercih olarak benimseyen insanların ortak bir paydası olduğunu fark ederiz: Duruş sahibi ve kaliteli olmaları.
Esasında kanımca bu yalnızlık bu sosyolojik bir tespit gibi görünüyor. Etraflıca irdelenmesi gerektiğini düşünüyorum. Neden? Sorusunun altında bu bir tez konusu bile olabilir.
Çizgisinden Taviz Vermeyenlerin Yolu, kaliteli bir insanı kalabalıklardan ayıran en temel özellik, netliği ve sabit çizgisidir. Birilerine yaranmak, bir gruba dahil olmak veya anlık takdirler toplamak uğruna kendi değerlerinden sapmaz. Karşısındaki kişiye veya ortama göre şekil alan "esnek ve gevşek" bir kişiliğe bürünmez. Kimseyle sahte bağlar kurmadığı gibi, kişiliğini başkalarının beklentilerine göre biçimlendirmez. Günümüz dünyasında ilişkilerin çoğunun çıkar ve menfaat odaklı yürüdüğüne şahit oluyoruz. İşte tam da bu noktada kaliteli insan ayrışır:
Çıkar ilişkilerine prim vermez: Menfaate dayalı samimiyet göstermez. Yapmacıklıktan uzaktır: Yapmacık tavırlardan ve yalakalıktan hoşlanmadığı gibi kendisi de asla böyle davranmaz. İçi neyse dışı da odur: Karşısındakine net, dürüst ve yürekli bir şekilde yaklaşır. Yalnızlık Bir Sığınak Değil, Seçimdir. Gerçekten de bu insanlar böylesine bir yol ayrımında yalnızlık seçimini yapmakla bunun kendisinde ayrı bir mutluluk verici bir olay olduğunu keşfediyor. Ve kendisi ile baş başa kalıp ferdi olarak kendisine daha fazla vakit ayırıyor.
Bu duruşun elbette sosyolojik bir karşılığı vardır. Dürüstlüğün ve netliğin nadir bulunduğu, sahteliğin kolay kabul gördüğü ortamlarda bu nitelikteki insanların yalnız kalması kaçınılmazdır. Ancak bu yalnızlık bir çaresizlik değil; tam aksine bilinçli bir tercihtir.
Kaliteli insan, kendi duruşunu korumanın bedeli olarak yalnızlığı ödemekten çekinmez. Kimseden lütuf beklemez, kimsenin oyuncağı olmaz ve hepsinden önemlisi yalnızlığın kötü bir şey olmadığını, aksine sahte kalabalıklardan çok daha huzurlu olduğunu ve ne yaptığını gerçekten de kendinden emin bir şekilde bilir.İçsel huzur ve farkındalık…
Sözün özü; kalabalıklar arasında kaybolmaktansa, kendi doğrularıyla yalnız kalabilmek gerçek bir yürek ve karakter meselesidir. Bazen azalmak, çoğalmanın en onurlu yoludur. Peki ya sizce? Esen Kalın.
